رو حذف نکنن

ای کاش تنها یک نفر هم در این دنیا مرا یاری کند ای کاش می توانستم با کسی درد دل کنم

من دیگه خسته شدم از این همه تنهایی

کاشکی هیچ وقت به دنیا نمیومدم

ای کاش میمردم !!!!!!!

آخه خدا جونم مگه یه نفر چقدر میتونه این همه تنهایی و غریبی و تحمل کنه

خدایا نکنه توهم منو فراموش کردی ؟

آخه مگه من چه گناهی کردم که اینجوری باید تقاص شو پس بدم

چرا آخه باید رسم دنیا اینجوری باشه ؟

من مي دونستم با چي بايد خودمو خلاص كنم

ولي من نمردم !

آره من نمردم

ولي از فردا يه مرده ي زنده ام

يه مرده زنده كه فقط نفس ميكشه همين !

كاش باورم ميكرد

جمله هايي از خودم

اگر زندگي را زيبا ببيني هيچ غمي نمي تواند ديوار شيشه اي دلت را بشكند و روحت را بيازارد

سيب زندگي را گاز بزن و آب حيات و گواراي عاشقي را سر بكش تا به اوج قله هاي سعادت برسي آنگاه پاك شوي و نفس بكشي از هواي آزاد به خدا رسيدن

براي رسيدن و عاشق بودن هميشه فرصت هست اما اگر قلبي را شكستي بدان كه شايد هيچگاه فرصتي براي بازگشت نمانده باشد

زيبايي عشق در رسيدن به خداست هرگاه در وجود عشقت به خدا رسيدي براي جاودانگي آن عشق ، هيچگاه فراموشش نكن

سبز باش اما نه آنقدر سبز كه آبي آسمان را فراموش كني

آبي باش اما نه آنقدر آبي كه سرخي گلهاي سرخ عشق را از ياد ببري

شيشه اي باش اما نه آنقدر شيشه اي كه با هر نفسي بشكني

هميشه به فكر پايان باش اما نه آنقدر كه آغاز را فراموش كني

با خودت و تمام دنيا صادق باش حتي اگر دنيا با تو صادق نباشد

بيقرار دلي باش كه بيقرارت باشد

آشفته حال دلي باش كه آشفته حالت باشد

چشم انتظار چشمي باش كه نگرانت باشد

عاشق قلبي باش كه هواخواه تو باشد

تو را ميان شعرهايم جستجو مي كنم اما درون قلبم مي يابمت

فرسنگها را يكي پس از ديگري سپري كن تا به جاده اي برسي كه نور حقيقت آن جاده تو را به آن سوي سرزمين عشق و جاودانگي برساند آنگاه است كه به آرامشي ابدي خواهي رسيد

آبي باش مثل آسمان

سبز باش مثل سبزه زارها

سرخ باش مثل گل سرخ

زرد و نوراني باش مثل آفتاب

اما سخت باش مثل كوه

تا هيچ غمي نتواند

سرو قامتت را در هم بشكند

هر لحظه و هر اتفاق زندگي

تجربه اي است براي ساختن روح

و امتحان اراده انسان

پس قدر تك تك لحظه هاي

زندگي و عمرت را بدان

و از فرصت هاي طلائي عمرت

حداكثر استفاده را داشته باش

از غمها ، شكستها و حوادث تلخ زندگي، پلي بساز براي رسيدن به آرامش و خوشبختي

سعي كن هميشه صبور و آرام باشي حتي در برابر سخت ترين ناملايمتي ها ، زيرا داشتن آرامش و صبر ، كليد حل تمامي مشكلات است

فرزانه

... طاعات و عبادات همگی مقبول درگاه بی نیازش....

اين داستان رو شايد خيلي هاتون شنيده باشيد ، ولي من يه بار ديگه مينويسمش :

وقتي سر کلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دختري بود که کنار دستم نشسته بود و اون منو "داداشي" صدا مي کرد .به موهاي مواج و زيباي اون خيره شده بودم و آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه . اما اون توجهي به اين مساله نميکرد .آخر کلاس پيش من اومد و جزوه جلسه پيش رو خواست . من جزومو بهش دادم .بهم گفت :"متشکرم "و گونه من رو بوسيد .

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم .

 
تلفن زنگ زد .خودش بود . گريه مي کرد. دوست پسرش قلبش رو شکسته بود. از من خواست که برم پيشش. نميخواست تنها باشه. من هم اينکار رو کردم. وقتي کنارش رو کاناپه نشسته بودم. تمام فکرم متوجه اون چشمهاي معصومش بود. آرزو ميکردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از 2 ساعت ديدن فيلم و خوردن 3 بسته چيپس ، خواست بره که بخوابه ، به من نگاه کرد و گفت : "متشکرم " و گونه من رو بوسيد .

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم .

 
روز قبل از جشن دانشگاه پيش من اومد. گفت : "قرارم بهم خورده ، اون نميخواد با من بياد" .
من با کسي قرار نداشتم. ترم گذشته ما به هم قول داده بوديم که اگه زماني هيچکدوممون براي مراسمي پارتنر نداشتيم با هم ديگه باشيم ، درست مثل يه "خواهر و برادر" . ما هم با هم به جشن رفتيم. جشن به پايان رسيد . من پشت سر اون ، کنار در خروجي ، ايستاده بودم ، تمام هوش و حواسم به اون لبخند زيبا و اون چشمان همچون کريستالش بود. آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه ، اما اون مثل من فکر نمي کرد و من اين رو ميدونستم ، به من گفت :"متشکرم ، شب خيلي خوبي داشتيم " ، و گونه منو بوسيد .

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم .

 
يه روز گذشت ، سپس يک هفته ، يک سال ... قبل از اينکه بتونم حرف دلم رو بزنم روز فارغ التحصيلي فرا رسيد ، من به اون نگاه مي کردم که درست مثل فرشته ها روي صحنه رفته بود تا مدرکش رو بگيره. ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون به من توجهي نمي کرد ، و من اينو ميدونستم ، قبل از اينکه کسي خونه بره به سمت من اومد ، با همون لباس و کلاه فارغ التحصيلي ، با گريه منو در آغوش گرفت و سرش رو روي شونه من گذاشت و آروم گفت تو بهترين داداشي دنيا هستي ، متشکرم و گونه منو بوسيد .

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم .

 
نشستم روي صندلي ، صندلي ساقدوش ، توي کليسا ، اون دختره حالا داره ازدواج ميکنه ، من ديدم که "بله" رو گفت و وارد زندگي جديدي شد. با مرد ديگه اي ازدواج کرد. من ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون اينطوري فکر نمي کرد و من اينو ميدونستم ، اما قبل از اينکه از کليسا بره رو به من کرد و گفت " تو اومدي ؟ متشکرم"

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم .

 
سالهاي خيلي زيادي گذشت . به تابوتي نگاه ميکنم که دختري که من رو داداشي خودش ميدونست توي اون خوابيده ، فقط دوستان دوران تحصيلش دور تابوت هستند ، يه نفر داره دفتر خاطراتش رو ميخونه ، دختري که در دوران تحصيل اون رو نوشته. اين چيزي هست که اون نوشته بود :
" تمام توجهم به اون بود. آرزو ميکردم که عشقش براي من باشه. اما اون توجهي به اين موضوع نداشت و من اينو ميدونستم. من ميخواستم بهش بگم ، ميخواستم که بدونه که نمي خوام فقط براي من يه داداشي باشه. من عاشقش هستم. اما .... من خجالتي ام ... نيمدونم ..آرزو داشتم که به من بگه دوستم داره."
اي کاش اين کار رو کرده بودم ................. با خودم فکر مي کردم و گريه !

اگه همديگرو دوست داريد ، به هم بگيد ، خجالت نکشيد ، عشق رو از هم دريغ نکنيد ، خودتونو پشت القاب و اسامي مخفي نکنيد ، منتظر طرف مقابل نباشيد، شايد اون از شما خجالتي تر و عاشق تر باشه

به شهر و دیاری ببر تو مرا
که نور خدا باشه و من وتو

نباشه به دلها نشونه غم
امید و صفا باشه و من و تو

بریم اونجا که عشق و مستی خطا نباشه
تو سینه ها جای محبت ریا نباشه

به غیر خدا که مهربونه
نمیخوام دل دیگه بدونه
که با وفایی که با صفایی

از این خسته دل پروا نکن
مرا بیش از این رسوا نکن

الهی بمونی با مهربونی جدایی نگیری قدرم بدونی
که دنیا نداره وفایی

بمون بر سر پیمون من
تو بازی نکن با جون من

که دنیا سراب نقشی بر آب دو روز جوانی مثل حباب
نیرزه به یک رنج و آهی


به شهر و دیاری ببر تو مرا
که نور خدا باشه و من وتو

نباشه به دلها نشونه غم
امید و صفا باشه و من و تو

بریم اونجا که عشق و مستی خطا نباشه
تو سینه ها جای محبت ریا نباشه

به غیر خدا که مهربونه
نمیخوام دل دیگه بدونه
که با وفایی که با صفایی

هر وقت خدا تو را به لب پرتگاهی هدایت کرد ، برو ... چون یا تو را از پشت می گیرد یا به تو پرواز کردن رو یاد می ده ....

کودکان احساس جای بازی اینجاست

زندگی خالی نیست

هوا گرفته است. آسمان نم نم ، دانه های بلورین خود

 را به خاک تقدیم

می کند . به راستی باران یک مفهوم است. عشق یک

 نماد است ، نمادی

 که به سختی می توان به معنای آن پی برد...

دل مردگی و بی ثباتی روح هر روز بیشتر و بیشتر

می شد . آسمان

دیگر نگاهم نمی کرد . خاک قدم های سست و بی

اراده ام را پس می

 زد... راه که می رفتم فقط غبار را می دیدم ، درو

دیوار سیاه اینجا را

می دیدم... به دنبال این بودم که صورت کسی را ببینم

 اما تنها موهای

پشت سرشان را می دیدم...!!!

چه دوران غم آلودی... در آن هوای غبار گرفته ، در

 میان کوچه ای خود

 را یافتم که همه ی دیوارهایش سیاه و کدر بود ... هر از گاهی به چیزی

 برخورد می کردم و وقتی نگاه می کردم ، چه می دیدم ؟ همان انسان های

  پشت به من کرده"... کوچه را طی می کردم وکوچه ها را یکی پس از دیگری

 پس از دیگری می پیچیدم ... به جایی رسیدم وگماشتم که اینجا آخرخط من

 است .
هنوز سیاهی... هنوز غربت... پس کجاست آن همه از مهر گفتن ها و ازباران

نوشتن هایم؟ ... به نقطه ی آخر رسیده بودم ... دیگر چیزی رانمی دیدم ...

همانجا نشستم و به پاهایم خیره شدم ...نمی دانم چه مدتآنجا بودم ، نمی دانم

 نگاهم به

چه چیز دوخته شده بود، نمی دانم دلم برای چه ماتم گرفته بود ... ؟ احساس کردم

سال هاست در آنجا خشکمزده است ... نه ، انگار قرن هاست که آنجا نشسته ام ...

صدایی شنیدم ...صدایی غریب...صدایی مبهم وگنگ ...کم کم حس کردم آشناست

... به سختی سرم را بالا آوردم ... چیزی که می شنیدم ، یک صدا نبود... نا له بود ...

 صدا ناله می کرد :                                  دوستت دارم...!

باز نمی دانم چه مدت خودم را گم کردم ... نمی دانم چه مدت گوش هایم

 را گرم می کردم تا آن صدا را بلند تر حس کنم ... آرام آرام بلند شدم و

 ایستادم ... نگاهی به عقب کردم ... تفاوت چندانی نکرده بود ... فقط

 همان صدای ناله های دوستت دارم دستم را محکم می فشرد و به جلو

 می راند ... راه می رفتم و هر چه به عقب نگاه می کردم از نقطه ی آخر خط

دورتر و

دورتر می شدم... حال آن صدا، آن ناله ، آن دوستت دارم ها آنقدر به قلبم

نزدیک

شده اند که با تمام وجود حسشان می کنم ...من بازگشتم... من با یک صدای

 ناله ی

دوستت دارم رنج کشیده بازگشتم... و حال با تمام و جود می توانم نا له ای

کنم ...

با صدای ناله ای می گویم : من هم دوستت دارم

مسافرغریب یه راه بی نشونم
میخوام برم گم بشم اینجا دیگه نمونم
هوای اینجا واسه نفس کشیدن کمه
برای زخم کهنه رها شدن مرهمه

دل من از غروبه اینجا داره میگیره
خورشید اینجا توی دستای شب اسیره
عشق همیشه ناجی پیدا نمیشه اینجا
تو شوره زار نمیشه دل بزنی به دریا

مسافر غریب یه رها بی نشونم
میخوام برم گم بشم اینجا دیگه نمونم
هوای ایجا واسه نفس کشیدن کمه
برای زخم کهنه رها شدن مرهمه

کلید شهر عشقه حالا دیگه تو دستم
میخوام که عاشق بشم میخوام بگم که هستم
یه روز میاد همون که دلم هواشو داره
یه آسمون ستاره برای من میاره

چه لحظه شیرینی است شنیدن حرف دل و چه آرامش بخش است آن هنگام.
 آن هنگام که عشق خشت اول را می نهد.
 خشت اول را می نهد تا نشانی باشد برای امروز و تکیه گاهی  برای فردا.
 برای فردایی که می آید وهیچ یک را از آن گریزی نیست.
فردایی که امروزت آن را می سازد. فردایی که دلهایی در حسرت آمدنش می سوزند.
چه زیبا می شود آن بنا و زیباتر زمانی که ....

خشت هایش همراه با یاد تنها محبوب شکل گرفته باشد.
چه زیبا می شود آن بنا و زیباتر زمانی که به لرزه درآید...

 چرا که " تنها بنایی که اگر به لرزه درآید ، محکم تر میشود دل است "
کاش می شد فریاد زد: هان ای کسی که در غرفه هایی که عشق را به حراج گذاشته اند
 دلت را محک می زنی، ارزانش مفروش
ارزش و بهای دل بالاتر از این است که به نگاهی آلوده سازیش نگاهی که از روی هوس باشد
که اگر چنین باشد سخت مغبون گشته ای