از گردش این چرخ به تنگ امده ام
                                 وز دوره زمانه به ستوه امده ام

از طلوع بی فایده ی صبح بهار
                                وز مرگ جوانه یه ستوه امده ام

از شب سیاه تار بی ستاره ام
                              وز خواب پریشان به ستوه امده ام

از وجود عشق در سینه ی خود
                               وز کینه ونفرت به ستوه امده ام

از تمام عالم ببریدم به خدا
                            وز جهان هستی به ستوه امده ام

            کوتاه کنم سخن من شکسته دل
          
           وز نفس کشیدن به ستوه امده ام