مردي که همسرش را از دست داده بود دختر سه ساله‏اش را بسيار دوست ميداشت.

دخترک به بيماري سختي مبتلا شد، پدر به هر دري زد تا کودک سلامتي‏اش را دوباره به دست بياورد، هرچه پول داشت براي درمان او خرج کرد ولي بيماري جان دخترک را گرفت و او مرد. پدر در خانه اش را بست و گوشه‏گير شد. با هيچکس صحبت نميکرد و سرکار نميرفت. دوستان و آشنايانش خيلي سعي کردند تا او را به زندگي عادي برگردانند ولي موفق نشدند. شبي پدر روياي عجيبي ديد. ديد که در بهشت است و صف منظمي از فرشتگان کوچک در جاده‏اي طلائي به‏سوي کاخي مجلل در حرکت هستند.

هر فرشته شمعي در دست داشت و شمع همه فرشتگان به جز يکي روشن بود.مرد وقتي جلوتر رفت ، ديد فرشته‏اي که شمعش خاموش است، همان دختر خودش است. پدر فرشته غمگين را در آغوش گرفت و او را نوازش داد، از او پرسيد: دلبندم، چرا غمگيني؟ چرا شمع تو خاموش است؟

دخترک به پدرش گفت: بابا جان، هروقت شمع من روشن ميشود، اشکهاي تو آنرا خاموش ميکند و هروقت دلتنگ ميشوي، من هم غمگين ميشوم.

پدر در حالي که اشکش در چشمانش حلقه زده بود، از خواب پريد. اشکهايش را پاک کرد، انزوا را رها کرد و به زندگي عادي خود بازگشت.

خوب من زندگی با تو چقدر قشنگه خوب من آسمون عشق چه آبی رنگه سر بزار آروم به روی شونم شیرینم وقتی که خسته از این زمونم ای غم عشق تو چاره من بودنت عمر دوباره من توی این شبهای بی ستاره چشمهای قشنگ تو ستاره من خوبه من، ای طبیب مهربون دل بیمار من ماه من، چشم تو چراغ روشن به شب تار من راه من، وقتی که پر از بهونه ام، تویی غمخوار من